ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

พักนี้ทำตัวไร้สาระ อยู่บ้านทั้งวัน นอกจากสอนพิเศษตอนเช้าวันละชั่วโมงกว่าๆ แล้ว ชีวิตช่างสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ~~

ใช้เวลาช่วงที่ผ่านมาในการหานิยายแฟนตาซีสนุกๆ อ่านสักเรื่อง คุ้ยไปคุ้ยมา (เฉพาะในเว็บเด็กดี) ก็เจอเรื่องที่ถูกใจอยู่เรื่องนึงชื่อ มัจจุราชจำยอม เป็นแฟนตาซีที่ไม่ใช่แนวโรงเรียน ไม่ใช่แนวโลกอนาคตแข่งวิวัฒนการการเทคโนโลยี ไม่ใช่เรื่องที่ตัวเอกมีพลังล้นโลก (อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มี ต่อไปก็ไม่แน่) แต่เป็นคนดีแบบไม่น่ามีอยู่จริงในโลก... ปลงชีวิตง่ายเหลือเกิน แต่เนื่องจากเราเผาผลาญนิยายเป็นเวลารวดเร็วเกินไป บวกกับนิยายแฟนตาซีเรื่องอื่นไม่สามารถเติมเต็มความอยากของเราได้ (ฟังดูน่ากลัวงิ) ก็เลยเข้าไปสูบอนิเมมาดู

เพิ่งดูเรื่อง Jigoku Shoujo -Futagomori- ดูเหมือนจะเป็นภาคสองไป

ภาคแรกจริงๆก็ดูไม่จบ แต่ไม่สนใจ ดูภาคสองต่อเลย เรื่องก็เป็นแนวเดียวกับภาคแรกคือจบเป็นตอนๆ เรื่องของคนที่แค้นใครคนหนึ่งจนสาปแช่งให้คนคนนั้นตกนรก แม้ว่าตัวเองจะต้องตกนรกตามไปด้วยก็ตาม โดยมีตัวเอก เอนมะ ไอ เป็นคนรับคำขอร้องนั้น

 

ข้างล่างนี้จะแอบสปอยล์ปนความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ

.

.

.

.

.

.

.

.

 

จากการดูทั้งหมด 26 ตอน อาจจะเพราะดูตั้งแต่ภาคก่อน แต่ภาคก่อนดูแบบไม่มีสมาธิเท่าไหร่เลยบอกอะไรไม่ได้ แต่ภาคนี้ดูแล้วมีภาพหนึ่งที่ค่อยๆ ชัดขึ้นเรื่อยๆ คือ มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ จริงๆ ก็ไม่ใช่ทั้งหมด แต่ว่าในส่วนหนึ่งของสังคม

มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนเราเมื่อถูกตีซ้ำแล้วซ้ำอีก ต้องทนทรมานยาวนานก็คงจะเกิดความโกรธ เจ็บปวด หรือคับแค้น เพียงแต่คนเรามักเอาแต่ใจ.. เมื่อสิ่งต่างๆ ไม่เป็นอย่างที่คิดก็โทษคนอื่น แล้วก็ทำร้ายกัน ทำร้ายกันซ้ำแล้วซ้ำอีก เพื่อลดความเจ็บปวดของตัวเอง จนสุดท้ายแล้วเมื่อใครสักคนหนึ่งที่มีอำนาจน้อยกว่า มีความกล้าน้อยกว่า มีความอดทนน้อยกว่า แก้ปัญหาในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้... เมื่อคนเหล่านั้นได้ยินข่าวเล่าลือ

 

...รู้ไหม... ถ้าเธอเข้าเว็บไซด์ของสาวน้อยจากนรกตอนเที่ยงคืน เธอจะสามารถส่งคนที่เกลียดลงนรกได้ล่ะ...

 

คนเหล่านั้นแม้รู้ว่าจะต้องตกนรกทีหลัง แต่เขาว่ามันยังเป็นเรื่องอีกนาน.. ในตอนนี้เขาสามารถกำจัดคนที่เกลียด เพียงการดึงด้ายเท่านั้นเอง ช่างง่าย สะดวก และเป็นความลับที่จะไม่มีใครรู้

 มนุษย์ผู้อ่อนแอ.. น่าสงสารเหลือเกิน ทางออกมีอีกมากมาย ทำไมถึงเลือกการแก้แค้นแทนการให้อภัยนะ

ความแค้นช่างเกิดขึ้นได้ง่ายดายเหลือเกิน

edit @ 23 Apr 2008 20:58:07 by fayfena

edit @ 23 Apr 2008 20:59:42 by fayfena

ณ วันที่ 12 เมษายน 2551

 ข้าเจ้าตื่นเพราะว่าร้อนจนทนไม่ได้ ด้วยความหงุดหงิดเลยปิดนาฬิกาที่ยังไม่ได้ปลุกทิ้งแล้วไปอาบน้ำสระผม ตอนก่อนจะเปิดฝักบัวเหมือนได้ยินเสียงหลอนๆ ดัง จั่กๆ (อย่าถามว่าทำไมดังจั่กๆ) เหมือนฝนตก

 แล้วก็พบว่ามันตกจริงๆ ซะด้วย.. แต่ด้วยความอยากไปมากกว่า ก็เลยหลอกตัวเองว่า เอาน่า.. เดี๋ยวกว่าจะออกมันก็หยุดเองแหละ แล้วก่อนที่จะออกสักห้านาทีมันก็หยุด เหลือแค่ปรอยๆ จริงๆ ซะด้วย (เยี่ยมมาก!! ^ ^b)

แต่ด้วยความไม่เคยไปแถวนั้นนานแล้ว ก่อนนี้ก็เคยไปแค่หนเดียว เลยไปหลงทางไร้สาระอยู่อีกสิบห้านาที ถึงจะถึงจุดหมาย

อะแฮ่มๆ นี่แหละถึงแล้ว... ถ้าถามว่าทำไมมันเหมือนบล็อคคุณจตุรดาล่ะคะ?

ก็เพราะว่ากล้องเดียวกันน่ะสิคะ พี่หมีเป็นมือกล้องให้ หุหุ ขอบคุณค่า

 

สถานที่ตั้งนั้นอยู่ตรงข้ามโรงเรียนวัดราชบพิตรพอดิบพอดี ตอนเช้าๆ บรรยากาศดี หญ้าเขียวมาก เห็นแล้วอยากกิน.. เอ๊ย อยากกลิ้ง แต่เพราะนัดกับพี่หมีตั้งแต่เก้าโมงเช้าทั้งๆ ที่พิพิธภัณฑ์เปิดสิบโมง ด้วยกะกันว่าจะไปกินชาก่อน แต่ไม่แน่ใจว่าร้านจะเปิดหรือไม่ ท่านแม่และพี่สาวของพี่หมีจึงเปลี่ยนแผนเป็นทัวร์วัดแทน ขอบอกว่าเปลี่ยนเร็วมาก แสดงถึงความชำนาญทางเป็นอย่างดี เราผู้หลงทางเป็นประจำจึงเดินตามอย่างเดียว... ส่วนวัดที่ว่าจะสวยอย่างไร ขอไปจิ๊กรูปที่บล็อคพี่หมีมาบรรยายเอง (เพื่อความสนุกสนานส่วนตัว)

  

กิจกรรมประจำเดือน "ล่า!!!!!!"  (ของจริงนั้นมีอัศเจรีย์กี่ตัวไม่ทราบได้ แต่เราชอบเยอะๆ)

ตัวกิจกรรมนั้นเริ่มดังนี้ เริ่มจากลงทะเบียน ท่านจะต้องทำการลงทะเบียนร่วมกับเด็กประถม และคุณพ่อคุณแม่ของเด็กประถม โดยไม่สนใจอายุตัวเอง ฮา...

แล้วเราก็จะได้คัมภีร์การผลิตอาวุธและทำอาหารยุคหิน!!

 

 เครื่องใช้ยุคหิน ตอนดูก็ว่ามันไม่เห็นคมเลยเว้ย (ไปแย่งเด็กมุง)

เห็นพี่ๆ วิทยากรอธิบายว่าเป็นเครื่องมือยุคหินกลาง

 

เขาว่ายิ่งเป็นเครื่องมือใหม่ๆ ก็จะยิ่งละเอียด แล้วก็ชิ้นเล็กลงล่ะ

 

 อันนี้เป็นการสาธิตการทำเครื่องมือยุคหิน ป๊อก! ป๊อก!

พี่เขาทำมันก็แตกง่ายดี ทำไมตอนเราทำมันถึงไม่แฉลบสวยงามมั่งก็ไม่รู้

เคาะโป๊กๆ แล้วแตกเป็นสามเสี่ยงเสียนี่!!

ลืมบอกเลย หินที่เอามาทำเครื่องมือนี่เป็นหินแม่น้ำค่ะ

 

เป็นอันว่า ถึงของเราจะหั่นไม่ได้แต่ของน้องๆ หั่นได้นะเอ้อ (อายมั้ยเนี่ย)

 

edit @ 13 Apr 2008 00:46:31 by fayfena

edit @ 13 Apr 2008 03:12:11 by fayfena

edit @ 13 Apr 2008 03:36:36 by fayfena

1. คุณเล่า คิดอย่างไรกับงานลดราคาหนังสือแห่งชาติ?

ฮา... เอาจริงๆแล้วง่ายมาก

มันคืองานรวมคนที่เรารู้จักเข้าไว้ด้วยกัน พี่ๆนักเขียนที่ชอบ เพื่อนๆในมหาลัยที่สนิทด้วย หรือมีกิจกรรมคล้ายๆกัน ชอบอ่านหนังสือ อ่านการ์ตูน หรือขีดเขียนอะไรเล็กๆน้อยๆ รวมหมดทั้งเพื่อนในเน็ต ในม. ในโรงเรียนมัธยม จนไปถีงเพื่อนสมัยประถม บางทีถ้าเราตั้งใจจะไปเจอให้ครบทุกกลุ่ม กลุ่มละวัน เราอาจจะต้องไปถึง 4 หรือ 5 วันเลย แต่ว่าก็ไม่สามารถขนาดนั้น ก็เลยไปแค่วันหรือสองวัน หรือบางครั้งติดธุระก็อาจจะไม่ไปเลย

แต่ถึงอย่างนั้นก็จะมีการติดต่อกับขาเมาท์และแลกเปลี่ยนหนังสือที่หมายตาแก่กัน 55

เพราะจริงๆแล้วหนังสือมันก็ไม่ได้ถูกเท่าไหร่นั่นแหละ อาหารก็แพง ค่ารถจากบ้านไปก็หลายอยู่ นั่งรถก็หลายชั่วโมง ทรมานร่างกายมาก ดังนั้นบางคนอาจจะพบว่าเราพกแพ็กเกจข้าวกล่องจากคุณแม่ไปกินในงานหนังสือได้ 555 ประหยัดดีนะอิ่มด้วย คราวก่อนเอาข้าวเหนียวหมูปิ้งทำเองไปยี่สิบไม้ได้ เอาไปนั่งล้อมกินกะเพื่อนซะเลย คนอื่นๆเขากินมาม่ากัน เรากินหมูปิ้ง (ก็แพ้มาม่านี่นา)

 

2. คุณรอซื้อหนังสือปีละ 2 ครั้งหรือไม่

จะว่ารอก็รอ ไม่รอก็ไม่รอ

คือถ้าเรื่องไหนมันอยากได๊อยากได้ ก็ซื้อเลย (แน่นอนว่าส่วนใหญ่จะเป็นหลังจากอ่านแล้วคิดว่าอยากเก็บ ไม่ว่าจะอ่านออนไลน์ หรือว่าเช่าอ่าน ยืมอ่าน หรือยืนอ่านในร้านจนจบ (ฮา))

ที่ว่ารอก็คือ หลายเล่มอยากได้จริงแต่ยังไม่มีตังค์ หรือมีเล่มที่อยากได้เยอะจัดก็จะอยู่ระหว่างรวบรวมเงิน แล้วไปซื้อที่งานหนังสือ .... และหลายครั้งเราก็จะพบว่าเราเสียดายตังค์ที่กว่าจะเก็บได้ จนเลือกซื้อน้อยกว่าที่คิด (กระเป๋าฉีกน้อยกว่าที่คิด แต่ว่าก็ฉีกแหละ)

 

3. ในฐานะผู้บริโภคแล้ว การลดราคามีผลต่อการซื้อไหม

มี .. ถ้าเล่มนั้นเล็งไว้ แล้วอยู่ในช่วงลังเลว่าจะเอาดีหรือไม่เอาดี ถ้าลดเยอะก็จะซื้อ แต่ถ้านิดหน่อยน้อยกว่าร้านนิดเดียวก็เป็นไปได้มากว่าจะไม่ซื้อ แต่เล่มที่ลดเยอะๆ แต่ไม่อยู่ในเสป็คก็ไม่ซื้อหรอก เสียดายตังค์

ร้านที่สูบตังค์เราได้มากที่สุดคือพวกเล่มละสามสิบบาทเล่มเก่าๆให้คุ้ยได้เรื่อยๆ ร้านที่ม.จะรู้ดีว่า.. เราก็แค่ยืนเลือกเล่มที่อยากได้ในกองนั้นแหละไปเรื่อยๆ ที่ละตั้งๆ จนพอใจ หรืองบหมดเอง

 สนุกดีนะ เหมือนเจอสมบัติพอเจอเล่มที่ถูกใจ หรือบางเล่มเหมือนโชคชะตาพามา เคยคิดว่าอยากได้แล้วจู่ๆก็เจอ (สามสิบบาทด้วย) ก็เผลอกรี๊ดท่ามกลางฝูงชนใต้อาคารเรียนรวมกว่าร้อยคน... แต่ใครจะไปสน นิยายอยุ่ในมือฉันแล้วเฟ้ย

 

4. หนังสือบางเล่มที่ลดราคากระหน่ำนั้น น่าคิดหรือไม่ว่าราคาตั้งไว้เผื่อลดแล้วหรืออย่างไร? หรือราคาสมเหตุสมผลที่แท้จริงของหนังสือ จะหาซื้อได้ก็แต่ในงานลดราคาหนังสือเท่านั้น?

 คือเรื่องนี้ไม่ค่อยคิดเท่าไหร่นะ ว่าเขาจะลดเพราะเหตุผลไหน

เพราะว่าพ่อจะพูดให้ฟังตั้งแต่เด็กว่าของที่ออกจากโรงงานตามตลาดนั้น บางทีจริงๆแล้วต้นทุนอยู่ที่ 20% ของราคาขายเท่านั้น ดังนั้นลดเยอะๆเขาก็ไม่ขาดทุนหรอก เมื่อก่อนก็คิดว่าโกงจัง

แต่จริงๆแล้วมันก็เป็นเรื่องธรรมดาโลก โรงงานแบกรับค่าไฟ ค่าน้ำ เงินเดือนพนักงาน จ่ายภาษีกิจการ แบกรับต้นทุนการผลิตที่บางครั้งจำเป็นต้องซื้อเป็นจำนวนมากเพราะเขาไม่แยกขายให้รายย่อย (นี่คิดแบบบริษัทเล้กๆ) ซึ่งทำให้บริษัทเล็กมีต้นทุนตรงนี้มากกว่า การที่จะอยู่รอดคือขายให้ต่ำกว่าบริษัทใหญ่ เอากำไรน้อยกว่า แต่เน้นปริมาณ เล็งตลาดระดับล่าง อะไรแบบนี้

สรุปว่ากิจการมีความเสี่ยง จะขนาดไหนก็คงมีปัญหาของตัวเองแหละ ดังนั้นจะทำอะไรก็ทำไป พอใจแบบไหนก็ทำ เพราะเราเองก็พอใจแบบไหนก็ทำเหมือนกัน ไม่พอใจของแพงก็ไม่ซื้อ พอใจเล่มไหนก็ซื้อ ก็เท่านั้นแหละ หุหุ