ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

8/5/48

เมื่อเปิดไดอารี่อันนี้ไว้ ไม่คิดว่าจะมีคนอ่าน และไม่คิดว่าตัวเองจะเขียน

แต่ว่าวันนี้ได้อ่านบล็อกของพี่คนหนึ่ง คนที่เราชอบมาก.... พี่ลวิตร์

มันไม่เหมือนไดอารี่ หรืออาจะเหมือน ไม่รู้ แต่ชอบอ่าน คิดว่าถ้าเขียนได้แบบนี้การเขียนไดอารี่ออนไลน์ก็เป็นเรื่องดี แบ่งปันเสี้ยวความคิดแก่กันและกัน

ไปอ่านมาพี่เค้าพูดถึงเส้นขอบฟ้าของความคาดหมาย (Horizon of expectation) พี่เค้าเขียนไว้นานแล้วแต่เราไปอ่านย้อนๆดู ไอ้เส้นขอบฟ้าของความคาดหมายนี่เป็นภาษาทางวรรณกรรม (เพิ่งรู้นี่แหละ) หมายถึงอะไรที่เราคาดไม่ถึงเวลาอ่านนิยายในเรื่อง

แต่พออ่านจบนั้นเรากลับคิดไปอีกเรื่อง ไม่ได้คิดถึงนิยาย แต่คิดถึงชีวิตจริงๆของแต่ละคน

บางทีเรื่องบางอย่างที่ผ่านมา เราไม่ได้คิดไม่ได้ฝัน มันก็ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไป ถ้าเป็นเรื่องดีเราก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจไปตามนั้น แต่ถ้าเป็นเรื่องไม่ดีที่ไม่อยากพบ เราก็ว้าวุ่นไปกับมัน

แต่นี่เป็นเรื่องที่เกิดกับตัวเรา มีผลต่อเราโดยตรง และมีผลต่อคนอื่นโดยอ้อม

...ขอบฟ้าของความคาดหมาย...

เกิดที่ความคาดหมายของเรา ขอบของความคิดของเรา ฟ้าไม่เคยมีขอบ... แต่เราก็กำหนดขอบของฟ้า

ขอบของความคิดที่กำหนดการมองโลก พี่เขาว่าที่เราอ่านหนังสือบางเล่มไม่เข้าใจ อาจเพราะขอบความคิดของเราไปไม่ถึง อาจจะไม่ใช่หนังสือนั้นไม่ดีก็ได้

แล้วเราก็คิดว่า ขอบของความคิดนี้ บางทีคงทำให้ใครหลายๆคนเข้าใจผิดกัน เพราะต่างคิดวนเวียนไปมาแต่ในขอบของตนเอง และบางครั้งก็ยึดมั่นในความคิดของตนเอง จนไม่ยอมที่จะพยายามเข้าใจในฟากฟ้าของคนอื่นบ้าง...

เราเองก็มีฟากฟ้าและขอบฟ้าของเรา หวังแต่ว่าขอบฟ้าของเราจะกว้างพอที่จะใส่ฟ้าของคนอื่นๆได้บ้าง เพราะเราคงไม่สามารถทำให้ฟ้าไม่มีขอบได้...

เคยอ่านมา เขาว่าคนเราพันธนาการตนเองไว้กับกฎหมาย เพื่ออิสระ...

ตอนนั้นอ่านแล้วขำ ว่าใช่จริงๆ เราอยู่ในกรอบบางอย่างเสมอ แล้วเราก็บอกว่าเราเป็นอิสระที่จะทำอะไรได้ตามใจนึก แต่ถึงอย่างนั้นเราก็อยู่ในขอบ ยิ่งวันนี้ยิ่งเห็นชัด แม้ไม่มีขอบกฎหมาย เราก็ยังมีขอบความคิด ขอบความเชื่อ จารีต ประเพณี และอื่นๆอีกมากมาย .... แต่คนเราก็ยังชอบฝันนัก อยากเป็นนก มีอิสระดี

อิสระของนกที่ไม่สามารถแหวกว่ายไปในท้องทะเล...

edit @ 2006/04/23 17:41:10