ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

14/5/48

วันนี้ไฟดับ...

แต่เราอ่านหนังสือ เทียน3เล่มก็สว่างพอจะให้อ่านอะไรได้แล้ว แปลกนัก.. วันที่ไฟดีๆฉันไม่เคยคิดจะหยิบอ่าน เพราะเอาแต่ห่วงเล่นเกมน่ะแหละ แต่พอไฟดับ มันว่างเสียจนไม่รู้จะทำอะไร แล้วในที่สุดก็หยิบเอาปึกกระดาษใกล้ๆมาอ่าน

กระดาษกองนั้นฉันได้มาจากการอบรมครั้งหนึ่ง... พูดถึงวิทยาศาสตร์และผลกระทบเกี่ยวกับมัน วิทยาศาสตร์กับความเป็นไปของสังคม

วิทยาศาสตร์ที่ตอนนี้เข้ามามีความสำคัญกับมนุษย์ หนังสือหลายเล่มว่ากันว่าตอนนี้เป็นยุคของคอมพิวเตอร์ และต่อไปเราจะใช้คอมพิวเตอร์เป็นเหมือนปัจจัยสี่ในชีวิตประจำวัน แต่ฉันว่าตอนนี้มันก็น่าจะรวมเป็นปัจจัยสี่ของคนชั้นกลางและคนชั้นสูงได้แล้ว (ถ้าไม่รวมพวกที่เป็นโรคแพ้เทคโนโลยี)

และอนาคตจะเป็นยุคของ Biotect หรือเทคโนโลยีชีวภาพ

สารพันธุกรรมต่างๆทั้งของคนและของสิ่งมีชีวิตอื่นจะถูกนำมาใช้ในชีวิตประจำวันมากยิ่งขึ้น มีปัญหาอีกมากที่จะเกิดตามมา แต่ก็มีประโยชน์อีกมากที่ได้รับและอาจจะได้รับ ผิดและถูกจะคาบเกี่ยวกันมากยิ่งขึ้น ถึงตอนนั้นไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง และฉันจะเอาตัวรอดจากสภาพสังคมแบบนั้นได้หรือเปล่า

16/5/48

เรื่องธรรมดาที่ไม่ชินตาเสียที

วันนี้ควรจะเป็นวันที่ปกติและธรรมดา มันควรจะธรรมดาและไม่น่ามีอะไรอย่างนี้เกิดขึ้นเลย

เป็นความผิดของฉันหรือเปล่า หรือของใคร? หรือเป็นเพราะฉันทำใจไม่ได้ซักทีที่เห็นสัตว์ตัวหนึ่งทำตามสัญชาตญาณ เป็นความผิดของหมางั้นหรือที่กัดห่าน หรือเป็นเป็นความผิดของฉันเองที่เลี้ยงมันไว้โดยไม่ดูแลให้ดี

ควรจะเป็นความผิดของงฉัน ความผิดที่ซ้ำซาก

มีอะไรต้องตายไปเพราะฉันเท่าไหร่แล้ว สัตว์ของฉันตายเพราะสัตว์ของฉัน ฉันไม่ได้โกรธที่มันฆ่า ที่มันกิน หรือแม้แต่ฟัดเล่น มันเป็นสัญชาตญาณของผู้ล่า

บางทีอาจควรเลิกเลี้ยงได้แล้ว เพราะฉันทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกตากระต่ายที่กองที่พื้น ทนไม่ได้ที่เห็นซากไก่อาบเลือดขนกระจายปลิวว่อน ทนไม่ได้ที่เห็นนกไส้ทะลักทั้งที่ยังกระพริบตาได้ และทนไม่ได้ที่เห็นห่านยืนชูคออาบเลือดทั้งที่อกถูกแหวะเป็นโพรง ทนไม่ได้แล้วจริงๆ

edit @ 2006/04/23 17:57:47