ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

โฮะๆ มาบ่งบอกความบ้าของตัวเองอีกรอบ หุหุ

หลังจากคราวก่อนมาโม้ไปแล้วหลังจากดู wolf's rain ไปได้ 6 ตอน

ตอนนี้ดูไป 28 ตอนแล้ว ด้วยความบ้า.. เศร้า.. โศก.. สลด.. อิน.. และอื่นๆอีกมาก เลยมาขอเขียนบล็อกซะหน่อยก่อนจะลืมความรู้สึกตอนได้ดูไป

ตอนดูไปไม่รู้ตอนที่เท่าไหร่ที่มีฉากเฮียดาเซียที่ความหล่อลดลงไปเยอะ ไปเจอกับเจ๊จาการะ(พี่สาวหรือน้องสาวฝาแฝดสุดที่รักมันก็ไม่รู้) เจอะกันแล้วเจอจาการะสารภาพรัก...โอ้วว บอกว่ารออีกหน่อย "พาราไดส์กำลังจะมาถึงแล้ว สวรรค์ของพวกเรา... ไม่สิ.. สวรรค์ของเราสองคน" ... มันพูดตอนที่พระเอกนางเอกเรากำลังทรมานเจียนตาย

ฟัง(อ่าน)แล้วแสลงนิดหน่อย... ไม่ใช่เรื่องที่พระเอกนางเอกเรากำลังโดนทรมานแล้วทำร้ายจิตใจคนดูอ่ะนะ อันนั้นเป็นสาเหตุย่อย แต่ที่มันสะดุดใจมากคือ.. รู้สึกคล้ายๆโดนด่าชอบกล...

แล้วสวรรค์หน้าตาเป็นแบบไหนเหรอ

ในเรื่องว่า.. เมืองของจาการะก็เป็นสวรรค์.. แต่ว่าเขาว่ามันไม่ใช่สวรรค์ที่แท้จริง

ออกตามหาสวรรค์ ที่ไม่รู้อยู่ที่ไหน ในโลกที่กำลังจะล่มสลาย...

สำหรับคนเมื่อโลกกำลังจะตาย เมื่อพบกับความยากลำบาก สิ่งแรกที่คิดคือ

only way to survive is to escape to another planet...?

If we fly through this sky... and go to another planet...

ฟังดูน่าเศร้าเนอะ เจอปัญหา แล้วเราก็คิดว่าหนีไปไหนก็ได้ที่ไม่มีปัญหา.. ในขณะที่หมาป่ากลับถามกลับมา ทำเอาสะอึก

Why do humans only stare at the sky? Why do you want to fly the skies when you don't have wings? We're going to run. We're going to run to anywhere we have to with these legs.

บางทีนะ พาราไดส์ของแต่ละคนคงไม่เหมือนกันเลย

พาราไดส์สำหรับคนในสมัยนึงคือการอยู่กับธรรมชาติ ดังนั้นเราจึงอยู่ในถ้ำ

พาราไดส์สำหรับคนอีกสมัยนึงอาจจะเป็นเมืองที่มีทุกอย่างสะดวกสบาย เมืองถึงได้เป็นเมือง

จริงๆแล้วพาราไดส์เป็นยังไงก็ไม่รู้... อาจจะไม่มีใครรู้จริงๆก็ได้ แล้วพาราไดส์ของหมาป่าก็อาจจะไม่เป็นพาราไดส์สำหรับเราก็ได้นะ ... แต่ว่าก็อยากเห็นว่าพาราไดส์นั่นเป็นยังไงเหมือนกัน