ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อวันพฤหัสกับวันศุกร์นี้เอง เราได้เจอพนักงานขาย... เขาเรียกว่าอะไรหว่า... เอาเป็นว่าเขามาขายคอร์สฟิตเนสให้เราละกัน ซึ่งก็รู้ตัวอะนะว่าอ้วน แต่การจะให้เราเอาเงินไปละลายในฟิตเนสนี่ขอบาย เอาไปซื้อนิยายอ่านดีกว่า... และเนื่องจากมีข่าวของคนกลุ่มนี้คุยในมหาลัยหลายวันแล้ว เราเลยพอรู้แล้วว่าเขาจะมาขายอะไร เพราะงั้นด้วยความที่เราอดนอนทำงานมาหลายคืน + ความหงุดหงิดแบบผู้หญิง เราเลยเล่นอะไรแผลงๆไปหน่อย.. หุหุ

เราจะจำลองสถานกาณ์เท่าที่จำได้ให้ฟัง (อิอิ)

คือตอนนั้นประมาณบ่ายสามโมง เรากำลังเดินจะกลับหอ ผ่านหน้าเซเว่นแล้วก็เจอกลุ่มคนยืนอยู่ในลักษณะแปลกๆ คือยืนไม่เหมือนคนทั่วๆไปเวลายืนหน้าเซเว่นที่เพิ่งซื้อของออกมา เหมือนจะยืนคุยกัน แต่ก็ยืนห่างกันเกินไปหน่อย ที่แน่ๆคือขวางทาง ระหว่างที่เรากำลังลังเลว่าจะเดินตัดกลางกลุ่มหรือเดิมอ้อมดี ผู้หญิงคนนึงก็มองหน้าเราแล้วร้องเสียงดัง

พี่สาวนักขาย - อุ๊ย ตัวเอ๊งงงง

ตอนแรกเราอึ้งเล็กๆ เลยยังยืนงงอยู่ เพราะเราจำหน้าคนไม่เก่ง เลยแอบงงเล็กน้อยว่า เอ๊ะ นี่เรารุ้จักเขารึเปล่าหว่า? แต่แล้วเราก็อ๋อ ตอนเขาทักประโยคถัดมา ว่าฉันไม่รู้จักแกแน่ๆ แล้วดันมาเรียกซะหนิดหนม เราเลยถูกปีศาจครอบงำ... (ไม่ใช่ความผิดเรานะ)

เรา - คะ? (หมายความว่า เรารู้จักกันเหรอคะ?)

พีสาว - แหม ยืนอึ้งเลย (เขาหันไปมองหน้ากัน 3 คน) น้องงงอะไรจ๊ะ

เรา - ก็... พี่เรียกหนูว่าตัวเอง...(ยังงงอยู่ เลยเอ๋อเล็กน้อย แบบว่าตอบตามตรงสุด... ซึ่งแปลอีกอย่างได้ว่า.. แกเป็นใครมาเรียกฉันว่าตัวเอง.. ไม่รุ้จักกันซักหน่อย)

พี่สาว - อยู่ปีอะไรแล้วคะ

เรา - เอ่อ ปีสองค่ะ

พี่สาว - ทำผมสวยจังเลยนะคะ

เรา - คะ? (งงอีกรอบ เอามือจับเปียรุ่ยๆของตัวเองแล้วงง --" ผูกเปียสองข้างนี่มันสวยตรงไหนวะ รุ่ยแล้วด้วย)

พี่สาว - อายุเท่าไหร่คะ

เรา - 20 ค่ะ

พี่สาว - โอ้...พอดีเลยค่ะ น้องรู้จัก แคลิฟอเนีย โ้ว้ววว มั๊ยคะ (ขอยืนยันว่าชีร้องว่า โว้วว จริงๆ)

เรา - ไม่รู้จักค่ะ (ยืนยันว่าเป็นความจริงอันนี้ไม่ได้แกล้งนะ)

พี่สาว - (ทำหน้าอึ้ง) จริงเหรอคะ?

เรา - ค่ะ มันคืออะไรคะ

พี่สาว - เป็นฟิตเนสค่ะ มีป้ายอยู่ทุกชั้นของห้างเมเจอร์รัชโยธินเลยนะคะ น้องไม่เคยเห็นเลยเหรอ (พี่เขาทำหน้าอึ้งสุดๆ)

เรา - อ้อ..(เข้าใจแล้วว่าเขาต้องการอะไร) ขอโทษนะคะ หนูคงไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายพี่หรอกค่ะ หนูไม่ได้เหยียบห้างมาจะปีแล้ว (ยิ้มใส่ตาใส)

พี่สาว - (ทำหน้าอึ้งสุดๆ พร้อมพรรคพวก) ห๊ะ? น้องไม่ได้เดินห้างเหรอคะ

เรา - ค่ะ ของในห้างเนี่ยมันแพงนะคะ ไม่ค่อยเหมาะกับฐานะทางบ้านหนูหรอกค่ะ เวลาหนูซื้อของหนูก็ซื้อที่ตลาดแถวๆนี้แหละค่ะ (ตาใสปิ๊งๆ แล้วก็ชี้มือชี้ไม้)

พี่สาว - (ทำหน้าอึ้งรอบสาม) แถวนี้เหรอคะ (แล้วหันไปมองรอบๆ ที่มีแต่ตลาดสด)

เรา - ค่ะ

พี่สาว - น้องไม่ได้ซื้อของในห้างนานแล้วเหรอคะ

เรา - ค่ะ มันแพงนะคะ

พี่สาว - เอ่อ แหมน้องเป็นเ็ด็กดีจังเลยนะคะ อย่างนี้น้องต้องคิดว่าการเดินห้างนี่เป็นเรื่องเสียเวลาแน่ๆเลย เอาเวลาไปทบทวนบทเรียนสู้เก็บตังค์ไปซื้อหนังสือดีกว่าสินะคะ

เรา - ใช่เลยค่ะ (ซื้อนิยายนะคะ)

พี่สาว - งั้นพี่ไม่รบกวนนะคะ

เรา - อ้อ ค่ะ โชคดีนะคะ ตั้งใจทำงานนะคะพี่

พอเรากำลังจะเดินอ้อมไป พี่ผู้ชายที่เราเพิ่งสังเกตเห็น(ก่อนหน้านี้แกเป็นตัวประกอบ ไม่อยุ่ในโฟกัส และเพิ่งนึกได้ตอนหลังว่าแกคงเป็นผู้จัดการมาคุมงานแหง เพราะแกไม่ได้ใส่ฟอร์มเครื่องแบบแบบพี่สาวอีกสองคน) ก็พูดขึ้นว่า

พี่ชาย - อย่างน้องต้องต่อต้านโลตัสด้วยแน่เลยใช่ไหม อย่าให้ต่างชาติมาเอาเงินเรา!!

เรา - ใช่ค่ะ แต่โลตัสไม่เท่าไหร่นะคะ คาร์ฟูนี่ยิ่งกว่า ในประเทศเขายังไม่ให้ตั้งเลย มาตั้งในประเทศเราได้ไง ไปนะคะ

และแล้วเราก็รีบชิ่งอย่างว่องไว หุหุ....

//////////////////////

และวันต่อมาเราก็ได้พบกะพี่สาวอีกแต่วันนี้เขามากับผู้ชายอีกคน หน้าตาดีด้วยแหละ น่ารักมากเลย เท่าที่จำได้จากสมองปลาทองของเรานะ พี่สาวก็เดินเข้ามาหาเราอีก วันนี้เรามัดเปียเดี่ยวแล้วมัดทบขึ้นมาข้างหลังเขาเลยจำไม่ได้มั๊ง

พี่สาว - อุ๊ย น้อง

เรา - คะ? อ้าวพี่

พี่สาว - (ทำหน้างงสุดชีวิต)

เรา - จำหนูไม่ได้เหรอคะ (เราเลิกคิ้ว แล้วฉีกยิ้มหวานเต็มที่)

พี่สาว - อ้อ น้องน่ะเอง พี่จำได้แล้ว พี่ไม่กวนน้องแล้ว เชิญค่ะ (อ้าวพี่ กลัวหนูขนาดนั้นเชียว รีบไล่เลย แถมมีการผลักแขนเราเบาๆด้วย)

เรา - (เราเลยฝืนตัวไว้ไม่ไปหรอก เรื่องอะไรจะยอมไปง่ายๆ เห็นกลัวขนาดนี้มันน่าแกล้งต่อ) พี่ต้องทำงานอีกกี่วันคะเนี่ย

พี่สาว - ซัก 2-3 วันน่ะค่ะ

เรา - งั้นสู้เขานะคะ แต่บริษัทพี่ทำงานดีนะคะกระจายกันทำงานทั่วมหาลัยเลย ตอนนี้ไม่มีใครในมหาลัยไม่รู้จักบริษัทพี่แล้วแหละ

พี่สาว - ทั้งมหาลัยเหรอคะ

เรา - ใช่ค่ะ ก็หนูเดินไปทางไหนก็เจอนี่คะ ยืนกันเต็มไปหมด ไปโรงอาหารก็เจอ ที่วิทยาก็เจอ บาร์ใหม่ก็เจอ(แล้วเราก็ไล่ไปพลางชูนี้วไปด้วย แต่ความจริงเราพูดโอเวอร์แหละ เราเจอแค่คนเดียวตรงบาร์ใหม่ แล้วพี่ชายข้างหลังก็เริ่มหัวเราะเอาเป็นเอาตาย) ใครๆในมหาลัยก็พูดถึงทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่งั้นเมื่อวานหนูจะรู้ได้ไงว่าพี่จะขายอะไรก่อนที่พี่จะพูด(คือได้ยินแว่วๆนะ พอเขาบอกว่าเป็นฟิตเนสก็รู้รายละเอียดนิดหน่อยมาบ้างแล้วเลยขี้เกียจฟัง)

พี่สาว - ความจริงน้องก็พูดเ่ก่งนะคะ สนใจมาช่วยขายมั๊ยคะ

เรา - แหม ไม่ล่ะค่ะ หนูจะกลับบ้านหลายวัน (แต่ความจริงแอบสนใจนิดๆนะ รายได้ดีรึเปล่าคะพี่)

พี่สาว - อ้อ จะกลับบ้านเหรอคะ

เรา - ค่ะ งั้นไปก่อนนะคะ ตั้งใจทำงาน โชคดีนะคะพี่ (แล้วเราก็เห็นพี่ชายทางหางตาว่าหัวเราะเอาเป็นเอาตายแทบจะลงไปนั่งกับพื้นแล้ว แสดงว่าเขาคงยืนฟังมานานแล้วนะเนี่ยแล้วคงแอบหัวเราะมานานแล้วด้วยแหละ หุหุ)