ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

เพิ่งอ่านจบหมาดๆ ตอนซักตีสองตีสามวันนี้เอง

ไม่เคยดูฮาวล์มาก่อน แต่เห็นหนังสือแล้วอยากอ่านเลยซื้อมา และด้วยความที่มีแต่คนเป่าหูว่าสนุกนะๆๆๆๆ เราเลยวาดหวังไว้สูงมากจนไม่กล้าอ่าน - -" กลัวมันไม่สนุกเท่าที่หวังแล้วจะเสียใจ เพราะงั้นตั้งแต่ซื้อมาก็ไล่อ่านเล่มอื่นๆไปก่อน แต่ว่าอ่านมาซัก 10 กว่าเล่มแล้ว เล่มที่อ่านแล้วทำให้รู้สึกดีจริงๆ มีอยู่แค่ 2-3 เล่ม ทำให้อารมณ์อยากอ่านเฉื่อยลงมาก นอกนั้นอ่านแล้วก็เฉยๆ บางเล่มก็แอบหงุดหงิดเล็กน้อย ไม่มีเล่มไหนให้อารมณ์อิ่มอกอิ่มใจ อ่านแล้วลัลล้าร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใสได้เต็มที่สักอัน แล้วก็ไม่มีเล่มไหนอ่านแล้วอินร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังเหมือนกัน

ตอนหยิบฮาวล์มาอ่านเลยอยู่ในอารมณ์เซ็งหนังสือหน่อยๆ หลังจากถามเพื่อนอีกคนที่กำลังอ่านอยู่ รายนั้นก็ว่าฮาวล์ก็ไม่ได้สนุกอะไรมาก เราก็เลยค่อนข้างจะทำใจว่า อืมม์ จะเป็นไงก็ช่างเถอะ ลองอ่านดูก็รู้

อาจจะเพราะตอนอ่านมันเจอแต่หนังสือไม่สนุกจนเลิกหวังไปแล้วมั้ง ตอนอ่านฮาวล์แล้วพบว่าตัวเองชอบ เลยรู้สึกว่ามันสนุกจัง... อ่านแล้วยิ้มไป หัวเราะไป แอบรู้สึกจุกๆบ้าง บางทีก็ตื้นตัน รู้สึกดีที่สุดตั้งแต่อ่านหนังสือที่ซื้อมาคราวนี้ (ยกเว้นราชาแห่งราชัน ตัดออกจากสารบบการเปรียบเทียบ เพราะเรื่องนี้ชื่นชมไปนานละ)

อ่านจนจบก็รู้สึกว่า ชอบอีตาฮาวล์นี่มากเลย แต่ว่าชอบตอนอีตาฮาวล์เจ้าเล่ห์เรียกร้องความสนใจมากกว่า รุ้สึกว่ามันน่ารักดีเว้ย พอมันพูดอะไรตรงกับใจไปหมดแล้วก็รู้สึกว่า .. ไอ้นี่จะใช่ฮาวล์เหรอซื่อๆ พูดอะไรตรงๆ อย่างนี้มัน.... ทำให้รู้สึกแปลกๆ ส่วนโซฟีก็ถูกใจมาก ไม่ว่าอีตาฮาวล์จะกรีดร้องโวยวายหรือทำอะไรเรียกร้องความสนใจ โซฟีช่างเก่งในการปราบเด็กเอาแต่ใจจริงๆ ช่างทำเฉยได้นิ่ง ถูกใจสุดๆ ตัวละครอื่นๆก็ชอบ

และเมื่อมาดู ฮาวล์ฯ ซึ่งไม่ภากษ์ และไม่ซับ เสียงญี่ปุ่นแท้ๆ ทำให้เราดูไม่รู้เรื่องเลย - -" รู้สึกว่าต่างจากหนังสือมากอยู่ แต่ด้วยความที่ฟังไม่ออกเลยไม่รู้เรื่องรายละเอียดในส่วนที่ต่างจากหนังสือเลยซักนิด แต่รู้สึกว่าอืมม์... ลูกศิษย์ฮาวล์เด็กกว่าในหนังสือ รายละเอียดคาซิเฟอร์ (รึเปล่า? ลืมชื่อไปแหล่ว ไอ้ไฟน่ะ) น้อยลง ตาฮาวล์ดูได้อิมเมจหนุ่มหล่อ แต่ไม่หรูหราฟุ่มเฟือยเท่าเดิม.... และสุดท้ายอัศจรรย์ใจกับฝีมือการทำความสะอาดของโซฟี

ฮ้า~~~~

สุดท้ายจะบอกว่า ... เดี๋ยวจะไปอ่านเรื่องนี้ใหม่อีกรอบ