ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

“ฉันจะพับหัวใจหนึ่งพันดวงใส่ขวดโหลให้เขา เขาจะได้รู้ว่าฉันรักเขาแค่ไหน” เด็กผู้หญิงมักจะพูดให้ฉันฟังทั้งยิ้มเขินหน้าแดงสวย

 

                หัวใจหนึ่งพันดวง...นกกระเรียนหนึ่งพันตัว...                ดาวหนึ่งพันดวง...                กิจกรรมพับกระดาษแบบนี้ฉันได้ยินบ่อยจนชินแล้ว แต่วันนี้บังเอิญได้เห็น “เกี๊ยวหนึ่งพันตัว” เข้าจากนิตรสารที่เพื่อนอ่านในห้องสมุดคณะ เลยขอยืมมาอ่านเสียหน่อยว่าจะเหมือนหรือต่างกับกิจกรรมพับกระดาษหนึ่งพันชิ้นทั้งหลายแค่ไหน      

           จัสมิน ฮวง เจาจุน (ผู้เขียนบทความ) เล่าว่าตอนเด็กๆ บ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวยนัก และแม่ของเธอบอกว่ามีแต่เด็กดีเท่านั้นที่จะได้กินเกี๊ยวในวันตรุษจีน พวกเธอพี่ๆ น้องๆ จะเฝ้ารอวันตรุษจีนกันอย่างใจจดใจจ่อ

ในวันนั้นแม่กับพี่สาวคนโตจะตื่นแต่เช้ามานั่งห่อเกี๊ยวกันบนเตียงหินที่จุดไฟให้อุ่นด้านล่างได้ โดยที่เธอยังเด็กเกินกว่าจะได้รับอนุญาตให้ร่วมทำเกี๊ยวได้ ราวกับมันเป็นพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ของผู้หญิงทั้งสองคนที่จะนั่งทำกันไป พูดคุยกันไปอย่างสนุกสนาน ผู้เขียนเล่าว่าแม้จะไม่ได้ร่วมห่อเกี๊ยว แต่ก็จะวิ่งวนไปมาอยู่แถวนั้นเพื่อช่วยอะไรเท่าที่จะทำได้

“แม่จ๊ะ แม่ทำเกี๊ยวกี่ตัว” ผู้เขียนถาม

“หนึ่งพันตัวจ้ะ”

ถึงแม้ว่าจะทำถึงหนึ่งพันตัว แต่แม่กับพี่สาวไม่เคยมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อยเลยตลอดระหว่างการทำ เมื่อทำเสร็จแล้วแม่จะแบ่งส่วนหนึ่งไว้เป็นอาหารเย็น ที่เหลือจะเก็บไว้ในตู้เย็น ตอนเช้าวันถัดมาแม่จะปลุกทุกคนมาช่วยกันต้มเกี๊ยว  

“ยังมีคนที่ไม่มีเกี๊ยวให้กินอีกมาก...” แม่ของเธอมักจะบอกอย่างนี้

แล้วให้เด็กๆ เอาเกี๊ยวส่วนที่เหลือไปแจกให้กับคนอื่นๆ แม้เกี๊ยวในปีนั้นจะใส่เนื้อหมูน้อยไปบ้างเพราะที่บ้านไม่ค่อยมีเงิน แต่การทำเกี๊ยวหนึ่งพันตัวก็เป็นธรรมเนียมปฏิบัติของที่บ้านมาตลอด ภายหลังเมื่อมีเงินมากขึ้นปริมาณเนื้อหมูก็มากขึ้นด้วย

เกี๊ยวจึงเป็นอาหารพิเศษของเธอนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา และถึงแม้วันที่เธอไปทำงานต่างประเทศ และได้โทรศัพท์กลับมาถามว่าปีนี้แม่ทำเกี๊ยวหรือไม่ และจะทำเท่าไหร่ ก็จะได้คำตอบว่า

“หนึ่งพันตัวเหมือนเดิมจ้ะ”

ทุกวันนี้แม่ของเธอแก่มากจนฟังอะไรไม่ค่อยชัด และหลงๆ ลืมๆ อยู่เสมอ แต่เมื่อเธอโทรกลับไปบอกแม่ว่าตรุษจีนนี้เธอจะทำเกี๊ยวหนึ่งพันตัวและจะชวนเพื่อนๆ มากินด้วย แม่ของเธอก็นิ่งไปพักหนึ่งเหมือนยังเรียบเรียงสิ่งที่ฟังไม่ได้ แล้วบอกว่า “ดีจ้ะ” เหมือนครั้งที่เธอบอกแม่ตรุษจีนนี้เธอมีเกี๊ยวกินแล้ว หรือตรุษจีนนี้เธอจะหัดทำเกี๊ยว

พี่สาวของเธอโทรกลับมาบอกทีหลังว่า หลังจากวางหูโทรศัพท์แล้วแม่ร้องไห้ แต่ยิ้มอย่างวางใจผู้เขียนบอกว่า แม่ของเธอคงดีใจที่ได้ถ่ายทอดความเอื้อเฟื้อให้แก่ลูกได้แล้ว ถึงแม้ว่าแม่จะตายไป แต่ความเอื้อเฟื้อของแม่จะยังอยู่ในตัวลูกๆ ทุกคน  

อ่านแล้วประทับใจมาก ความจริงแล้ว หัวใจหนึ่งพันดวง นกหนึ่งพันตัว หรือดาวหนี่งพันดวง ก็ไม่ได้มีค่าน้อยไปกว่าเกี๊ยวหนึ่งพันตัวในเรื่องของความรู้สึกตั้งใจจริงของผู้ให้หรอก ความทุ่มเท ความพยายามคงไม่ต่างกัน หัวใจหนึ่งพันดวงอาจจะสำคัญที่คนหนึ่งคนทุ่มเทให้คนอีกหนึ่งคน

แต่สำหรับเรา “เกี๊ยวหนึ่งพันตัว” ค่อนข้างพิเศษ คงเพราะว่าเกี๊ยวหนึ่งพันตัวไม่ได้มอบให้คนแค่คนเดียว แต่ว่าแบ่งไปให้คนอื่นๆ อีกหลายคน เกี๊ยวหนึ่งพันตัวเป็นเรื่องของคนกลุ่มเล็กๆ ที่ร่วมกันทำเพื่อมอบให้คนอีกกลุ่มหนึ่งด้วยความสุขในหัวใจ และเพราะว่าเกี๊ยวหนึ่งพันตัวกินได้ด้วย!! 

ขอบคุณบทความดีๆ จาก Reader’s Digest ฉบับ กุมภาพันธ์ 2551 หน้า 17-19 โดย จัสมิน ฮวง เจาจุน 

หากเนื้อหาคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริง ขออภัยในความผิดพลาด เนื่องมาจากเขียนบทความนี้ขึ้นจากความทรงจำในการอ่านค่ะ อยากให้ทุกคนได้อ่านบทความจริงๆ ในนิตยสารมากกว่าค่ะ เขียนได้น่ารักมาก บทสนทนาสั้นๆ ระหว่างแม่ลูกเพียงไม่กี่คำ ให้ความรู้สึกที่ดีมากเลยค่ะ

edit @ 5 Aug 2008 10:29:03 by fayfena

edit @ 5 Aug 2008 10:30:46 by fayfena

edit @ 5 Aug 2008 10:32:33 by fayfena

edit @ 7 Feb 2009 21:24:00 by fayfena