ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

ฉันประทับใจคำนี้ครั้งแรกบนเว็บ jj เมื่อราวๆ 4-5 ปีก่อน ช่วงที่เรียนมัธยมปลาย ช่วงที่มีการพับนกให้ชาวใต้ ตอนนั้นฉันคิดว่ามันไร้สาระสิ้นดี นกกระดาษจะทำอะไรได้ กันกระสุนไม่ได้ กินไม่ได้ ดีไม่ดีจะได้ขยะกองโตไว้เป็นเชื้อไฟอีกต่างหาก แต่พี่กก (ฯคีตกาล ...ถ้าจำไม่ผิดนะ) บอกว่า "นกมันช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ... แต่ก็แสดงถึงความใส่ใจ เป็นห่วงเป็นใย เป็นกำลังใจให้เขาได้ไม่ใช่เหรอ ...นี่เป็นสิ่งเล็กๆ ที่เราทำได้ไม่ใช่เหรอ"

วันนั้นฉันถึงได้เริ่มพับนกเป็นตัวแรก...

ฉันถูกเพื่อนๆ ล้อเรื่องนกไร้ค่า ฉันไม่ได้โกรธเขาหรอก ก็ตัวเองก็เคยคิดแบบนั้น ดังนั้นฉันจึงยิ้มและบอกเล่าถึงสิ่งที่ฉันอ่าน สิ่งที่ฉันตัดสินใจ และนั่งพับนกของตัวเองต่อไปเป็นตัวที่สาม

หลังจากนั้นพวกเราก็ได้มานั่งพับนกด้วยกันอีกหลายสิบตัวทีเดียว

.

.

.

ผ่านมาหลายปีคำว่า "สิ่งที่ทำได้" ยังติดอยู่ในใจของฉันตลอดเวลา

ทุกครั้งที่เกิดปัญหาฉันจะมองหา "สิ่งที่ทำได้" ของตัวเอง ลงมือทำมันให้ดีที่สุด ฉันมีความเพ้อฝันใหญ่โต และกำลังมองหาสิ่งที่ทำได้เพื่อไปให้ถึงความฝันนั้น

สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อหลายปีก่อน ที่ฉันมองเห็นว่าตัวเองจะทำอะไรได้ ฉันหมดศรัทธาไปกับทั้งสองฝ่าย ฉันไม่มีสติปัญญาพอจะสามารถแยกแยะชั่งน้ำหนักได้ว่าใครผิดใครถูก ใครดีใครชั่ว ฉันไม่มีพลังจิตจะวัดเจตนาของใครต่อใครได้ว่าการกระทำนั้นทำเพื่ออะไร ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็น ที่ฟัง ที่รู้มานั้นจริงแค่ไหน ใครรู้จริง ใครโกหก อันไหนคือหลักฐานจริงหรือเท็จ ข่าวลือหรือข่าวจริง ถ้ามีใครพิสูจน์ได้ก็บอกที แล้วถ้าพิสูจน์ไม่ได้ คนรู้โดนปิดปากไปหมดแล้ว... ใครจะบอกได้อะไรคือความจริง... ความจริงนั้นครบถ้วนหรือไม่ 

เราตัดสินคนอื่นๆ จากอะไร?  ตอนนี้เรารู้อะไรบ้าง แล้วที่ออกมาเคลื่อนไหวกันมันเป็นการโลดเต้นไปตามการชักใยของใครหรือเปล่า ความจริงคือะไร และเรารู้จริงแค่ไหน จึงได้พากันออกมาเรียกร้อง... อยากได้อะไร? และอยากให้ใครประทานสิ่งนั้นให้?

นี่ไม่ใช่นิทานก่อนนอน  ไม่มีนางฟ้า ไม่มีของวิเศษนะ

ถ้าหากอยากได้ก็ต้องสร้างขึ้นมา อย่ามัวแต่โทษคนอื่น อย่าโยนความผิด อย่ามัวแต่หาตัวคนร้าย มาลงมือทำสิ่งที่กำลังและสติปัญญาของเราจะทำได้กันเถอะ คนละเล็กคนละน้อย มันคงมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง มันคงเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ...ถ้าไม่พอใจ ไม่ชอบใจก็ลองพิจารณาดูสิคะว่าจะทำอะไร ต่อสู้กันในกฎกติกา มันคงมีทางของมัน แม้จะไม่ราบรื่นก็ตาม

ฉันรู้.. ว่าประเทศนี้ไม่ได้ใสสะอาดนัก

การทุจริตมีในทุกชนชั้นนั่นแหละ... ไปแอบดูเด็กๆ โดดยางคุณก็เห็นการโกงแล้ว

แต่ก็ไม่ได้บอกให้หมดหวัง

ให้มองหา "สิ่งที่ทำได้" ตามความสามารถของตัวเอง

มองหามัน ทดลองพยายามทำมันดู เพื่อสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ให้กับโลกใบนี้