ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

สัปดาห์กว่าๆ ที่ผ่านมาเป็นช่วงหนึ่งที่อ่านนิยายหักโหมที่สุด

เริ่มจากการตามล่านิยายในเน็ต คราวนี้เป็นเว็บเด็กดี เนื่องจากชอบแฟนตาซีที่สุดจึงโกยอ่านไปหลายเรื่อง มีทั้งถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้าง แต่ก็อ่านไปราว 10 เรื่องเห็นจะได้... และเนื่องจากมีเรื่องที่ไม่ถูกใจมากกว่า สุดท้ายอ่านไปเยอะแยะเท่าไหร่มันก็ไม่อิ่มเสียที

อย่างที่บอกในเอนทรี่ก่อนๆ แหละค่ะว่าพักนี้มีjob สอนพิเศษเด็กๆ อยู่ (เมื่อวานเพิ่งปิดคอร์สไป ตอนนี้เข้าสู่ภาวะว่างงานอีกครั้ง หุหุ) แล้วเหมือนผีเห็นผี คนชอบอ่านหนังสือย่อมเจอคนชอบอ่านหนังสือเช่นกัน คือได้เจอเด็กที่ชอบอ่านหนังสืออยู่คนสองคนเหมือนกันค่ะ แต่คนหนึ่งเลิกเรียนเสียก่อนที่ จขบ. จะตัดสินใจล่อลวง ...ยังไม่พ้นช่วงผูกมิตรน่ะเอง ส่วนอีกคน(หนูนุ่น)เนื่องจากอยู่พ้นช่วงผูกมิตรมาได้ จึงถูก จขบ. ล่อลวงไปหลายเล่ม

แรกๆ เมาท์ให้ฟังก่อน เหยื่อตกหลุมอย่าวรวดเร็ว พยายามจะยืมหนังสือนิยายเหล่านั้น

แต่ จขบ. มีประสบการณ์ถูกยืมแล้วหาย หรือยืมแล้วชำรุดมากเกินไปจึงหวาดระแวงมาก โดยเฉพาะในสถานที่เรียนพิเศษที่มีเด็กเป็นจำนวนมาก เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้ง่าย จึงไม่ได้ให้ยืมหนังสือไปอ่าน... ถึงอย่างนั้นก็ทำอีกอย่างแทน คือจดลิสต์เรื่องที่จขบ.อ่านแล้วสนุกๆ ไปให้ แล้วก็ให้เว็บบล้อกที่ จขบ. เขียนแนะนำหนังสือไปด้วย

ปรากฎว่าเหยื่อเข้าไปอ่านแล้วสนใจหนังสือที่ จขบ. แนะนำไว้ค่ะ... จขบ.ก็เลยเกิดความคิดว่าน่าจะเอาเรื่องที่จดลิสต์ไปให้แต่ยังไม่ได้เขียนแนะนำมาอ่านใหม่แล้วแปะแนะนำหนังสือเพิ่มดีกว่า (เพิ่มอัตราความสำเร็จในการล่อลวง)

เลยรื้อนิยายเก่ามาอ่านใหม่ค่ะ เรื่องที่รื้อมาอ่านเป็นเรื่องแรกคือ "เซรีญา" ค่ะ เมื่อคืนอ่านถึงเล่มสามแล้ว

ตอนกำลังอ่านเพลินๆ จู่ๆ ที่คั่นหนังสืออันหนึ่งก็ตกลงมา

จขบ. เห็นอยู่แล้วว่ามีที่คั่นหนังสือเสียบอยู่ มีไหมญี่ปุ่นสีน้ำตาลห้อยลงมา แต่ไม่ได้สนใจเพราะกำลังอ่านเพลิน แต่พอตกลงมาเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

เป็นที่คั่นหนังสือทำมือ ทำจากไม้แผ่นบางๆ ด้านบนถูกเจาะเป็นรูด้วยคัตเตอร์ เขียนลายด้วยปากกาเมจิกสีน้ำตาลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวกับก้อนเมฆเยอะแยะ พอพลิกด้านหลังก็เห็นชื่อคนทำ "Annie"

เป็นชื่อที่ชวนให้คิดถึงค่ะ เพื่อนที่จากไปสองปีเศษแล้ว แต่พอเห็นที่คั่นหนังสือที่เขาทำให้ก็อดยิ้มไม่ได้

สีน้ำตาลที่ชอบ พระจันทร์ที่ชอบ..

และเพื่อนที่รัก

จขบ. เคยทำของทำมือให้คนอื่นเยอะแยะเลย แต่เพิ่งมีวันนี้ที่รู้สึกอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกว่า "ของทำมือนี่สุดยอดไปเลยนะ"