ท้องฟ้า สายฝน และลมหนาว...

ทำงานมาได้เดือนกว่าๆ ตอนนี้นอกจากห้องที่ตัวเองทำงานประจำ เอกสารจำนวนมหาศาล เครื่องถ่ายเอกสาร และเรื่องของเด็กๆ แล้ว จขบ.เริ่มมีการลงไปเมียงมอง (ยังเรียกว่าทำไม่ได้ค่ะ แต่มองเฉยๆ) งานเกี่ยวกับผู้สูงอายุบ้างเหมือนกัน

                เมื่อสัปดาห์ก่อนผู้สูงอายุสักสิบคน มีตั้งแต่อายุห้าสิบนิดๆ ไปจนเจ็ดสิบปลายๆ มาซ้อมรำกันที่อาคารผู้สูงอายุ ในที่ทำงานของจขบ.ค่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปแสดงที่ไหน แต่เป็นภาพการซ้อมรำที่น่ารักดี

                การซ้อมรำไม่ได้จริงจังเอาเป็นเอาตายหรอกค่ะ เป็นแค่การให้ผู้สูงอายุได้มีกิจกรรม ได้ออกกำลังกายเล็กๆ น้อยๆ และได้พบปะพูดคุยกันเสียมากกว่า บางคนก็อุ้มหลานขวบกว่าๆ มาซ้อมรำด้วย ซ้อมไปก็ต้องคอยวิ่งไปโอ๋หลาน จะเอาไปฝากใครดูแลก็ไม่ได้ เพราะเด็กติดยายแค่ไม่เห็นหน้าก็ร้องไห้งอแง วุ่นวายกันต้องวิ่งกลับมาหายายอยู่ดี สุดท้ายคุณยายเลยต้องพามาซ้อมรำด้วย ผู้สูงอายุท่านอื่นๆ ก็เลยได้โอกาสมานั่งแหย่เล่นกับเด็กไปด้วย

                ในฐานะตากล้อง (ที่ไม่มีกล้องเป็นของตัวเอง) จับภาพขณะซ้อมรำและระหว่างนั่งพักของคณะนางรำไปได้หลายฉาก แม้จะไม่สวยนักเพราะชัตเตอร์ช้าไม่ทันใจ ทำให้ต้องคอยกะจังหวะกดก่อนภาพที่อยากได้จริงๆ สักวินาทีนึงตลอดเวลา แต่ก็ทำให้เห็นภาพในมุมที่ผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งหลายพยายามรำกันให้สวยอย่างสุดฝีมือ

                แม้การเก็บรูปจะมีอุปสรรคเพราะห้องแคบมาก จนจขบ.อยากจะเบียดตัวเองลงไปในผนังเพื่อจะได้มุมกล้องกว้างขึ้น เพื่อจะได้เก็บรูปคณะนางรำวัยชราทั้งหมดนำไปใส่ในแฟ้มโครงการได้ สุดท้ายแม้ได้ไม่หมดทุกคน แต่ป้าๆ ยายๆ ก็ให้ความร่วมมือและตั้งอกตั้งใจกันดีมากๆ จนประทับใจค่ะ

                หลังจากซ้อมรำเสร็จก็เป็นกิจกรรมนั่งเมาท์และรับประทานอาหารกลางวันร่วมกันของเหล่าผู้สูงอายุ มีคุณยายท่านหนึ่งแกงขี้เหล็กมาหม้อเบ้อเร่อ ตักใส่ถุงแจกเจ้าหน้าที่ในที่ทำงานของจขบ.ไปตั้งหลายคนก็ยังเหลือให้นั่งกินกันได้อีก 2 ชามใหญ่ๆ คุณย่า คุณยายท่านอื่นๆ บางคนก็หิ้วกับข้าวมาจากบ้านเช่นเดียวกัน ส่วนบางคนก็ซื้อมาจากร้านข้าวแถวนั้นมานั่งกินร่วมกัน ส่วนจขบ.ที่เป็นขาจรมาร่วมแจม วันนั้นหิ้วข้าวไปกล่องหนึ่งกับไข่เจียวใส่พริก กินกับแกงขี้เหล็กแล้วอร่อยเลิศมากค่ะ

                สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นอาจไม่ใช่เรื่องยิ่งใหญ่ แต่ก็งดงามน่าประทับใจสำหรับจขบ.นะคะ คุณยายเขามีความสุข หัวเราะหยอกล้อเล่นกัน คนที่ยังแข็งแรงก็ช่วยคนที่แข็งแรงน้อยกว่า... ดูแลช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

                มีผู้สูงอายุเพียงสิบคนเท่านั้นที่มาร่วมกิจกรรม ทานอาหารและพูดคุยร่วมกันอย่างสนุกสนาน พวกเขามาได้เพราะยังสุขภาพแข็งแรงดี และมีทุนทรัพย์มากพอ

edit @ 15 Jun 2009 19:00:29 by fayfena